Interview met dierenarts Renee van de Ven

Afbeelding

Onze dierenarts collega Renee van de Ven is dit jaar maar liefst 15 jaar werkzaam bij ons! Ze is woonachtig in een kleine dorpje in Brabant, samen met haar vriend en 2 kinderen en een hele boel dieren om hen heen.
Naast de interne geneeskunde en de kattengeneeskunde, heeft ze haar expertise op het gebied van de tandheelkunde enorm uitgebreid.
We hebben haar geïnterviewd om eens te horen hoe haar interesse voor de tandheelkunde is ontstaan en wat ze allemaal tegenkomt tijdens haar werkzaamheden in de kaakchirurgie.

Wat is jouw motivatie geweest om je te verder te ontwikkelen in de tandheelkunde?
Om eerlijk te zijn heb ik de tandheelkunde moeten leren te waarderen. Tandheelkunde is lang een beetje en ondergeschoven kindje geweest in de Diergeneeskunde. Door eigenaren werd vaak niet als iets heel belangrijkst gezien, "want de hond at toch nog?" en dan zou de last aan het gebit wel meevallen. De gebitsbehandelingen werden vaak "tussendoor" gedaan wat voor een hoop frustratie en werkdruk zorgde. De diergeneeskundige tandheelkunde heeft zich in het afgelopen decennium sterk ontwikkeld. Er is veel meer mogelijk. Een aantal jaren geleden heb ik besloten me verder hier in te gaan verdiepen. Ik heb eerst een aantal basiscursussen hier in Nederland gevolgd en heb daarna een aantal grote Internationale cursussen (ESAVS) gedaan. Daarnaast hebben we binnen dierenkliniek Hoogveld het beleid aangepast en een apart programma opgezet voor tandheelkundige behandelingen. Dit tandheelkundige team bestaat uit 3 dierenartsen en 6 à 7 paraveterinairen die zich hierop hebben toegelegd. Doordat iedereen een passie heeft voor dit onderdeel van de diergeneeskunde en we ons sterk hebben ontwikkeld, kunnen we echt wat betekenen voor de dieren. Wanneer je mensen op controle krijgt na een uitgebreide gebitsbehandeling waarbij meerdere tanden getrokken zijn en ze vertellen je dat hun hond 5 jaar jonger geworden is, daar doe je het voor!

Wat maakt tandheelkunde bij dieren uitdagend?
Uitdagend maakt het, dat je te maken hebt met heel veel verschillende patiënten. Hele jonge patiënten, maar ook hele oude die
ren. Patiënten met bijkomende ziektes en dieren onder de 2 kg. Het managen van een goede narcose vindt ik ontzettend leuk en een hele uitdaging. Ik haal ook ontzettend veel voldoening uit hele dramatische gebitten met extreme paradontitis. Als je dan klaar bent en alles is mooi schoon en netjes gehecht, ben je enorm opgelucht voor dat dier. Daarnaast doe je ook veel verschillende behandelingen, van extracties, tot preventie, van kaakchirurgie tot wortelkanaalbehandelingen, het is heel divers.

Wat was je meest bijzonder patiënt ooit?
Moeilijk hoor je ziet zoveel gekke dingen, maar de meest bijzondere is wel een labradoodle van 1 jaar oud met een ontwikkelingsstoornis van de tandwortels. Alles stond scheef in de mond en de helft van de elementen zat los. Dat verwacht je niet bij zo'n jonge hond. Toen we rontgenfotos gingen maken schrokken we enorm er zaten amper wortels aan de elementen, sommige wortels groeiden compleet de verkeerde kant op. Het beestje had enorm veel pijn en we hebben de afwijkende elementen verwijderd. Nu gaat het weer heel goed.

Welk moment of succes binnen het gebitsteam is je altijd bijgebleven?
De extractie van een afgebroken 108 bij een hond van een hele trouwe klant. Deze hond had de respectabele leeftijd van 19,5 jaar destijds. De kies moest eruit. Dat was wel even een uitdaging maar dat is door samenwerking binnen het team super goed gegaan!

Zijn er recente nieuwe technieken die je toepast? Of behandelingen die je beheerst en graag zou willen delen met collega’s?
Het meest recente waar ik nascholing in heb gevolgd, is de endodontie. Hierbij leer je niet alleen het uitvoeren van wortelkanaalbehandelingen, maar ook bijvoorbeeld de Vital Pulp Therapy voor jonge honden die een tand hebben afgebroken. Dan ben je vaak nog in staat om het element te redden en dat is fijn. Verder doen we tegenwoordig veel uitgebreidere behandelingen voor paradontitis en extraheren we het element niet altijd. We maken vaak een flap en voeren een subgingivale reiniging uit en halen het afwijkende bot weg. Daarna hechten de flap weer dicht. Als een eigenaar gemotiveerd is en goede gebitsverzorging kan doen, kan je de paradontitis tot stilstand brengen en kan de hond het element behouden.

Hoe verloopt de samenwerking binnen het gebitsteam bij een complexe ingreep?
Ik heb een super fijn team van paraveterinairen waar ik blind op kan vertrouwen. Zij zijn mijn ogen en mijn oren tijdens de ingreep. Vaak zijn we zelf erg gefocussed op de behandeling die we aan het uitvoeren zijn. Daarbij assisteren zij ons maar tegelijkertijd monitoren en managen zij ook de anaesthesie. Ze zijn getraind in het signaleren van problemen en tijdig aangeven als iets afwijkend verloopt. Verder vind ik het ook ontzettend leuk om hen dingen bij te brengen. Naast dat ze nascholingen gevolgd hebben voor het reinigen van de gebitten, probeer ik ze ook verdieping te geven door ze te leren hoe ze dentale röntgenfoto's kunnen maken, hoe ze alvast problemen kunnen signaleren en diagnosticeren en ze kleine behandelingen zoals het sealen van tanden te laten uitvoeren. Zo blijft het voor hen hopelijk ook uitdagend genoeg!

Wat wil je collega’s meegeven over het belang van mondgezondheid bij dieren?
Mondgezondheid is ontzettend belangrijk. Het heeft niet alleen invloed op het welzijn van het dier maar ook op het algehele gestel en de orgaanfuncties. Preventie is de sleutel. De dieren waarvan de eigenaren echt toegewijd zijn, hebben kwalitatief een veel beter gebit op oudere leeftijd. Het jaarlijks of twee jaarlijks reinigen van het gebit kan zo veel ellende voorkomen. Wees ook niet bang om een dier op leeftijd onder narcose te brengen voor een dentale ingreep, ze knappen er zo van op! Met de juiste monitoring en narcose middelen is het narcose risico heel klein.