Interview met onze 2e orthopeed Koen Voorboom

1. Je kwam bij ons binnen met een duidelijke ambitie richting orthopedie. Wat sprak je daar toen zo in aan? Is dat gevoel veranderd nu je er dagelijks mee werkt?
Orthopedie heeft altijd mijn interesse gehad. Ik vind het heel bijzonder hoe het skelet met alle spieren, pezen en gewrichten samenwerkt om optimaal te kunnen bewegen. Daarom wil ik dat dit zo lang als mogelijk goed behouden blijft en eigenaren kunnen genieten van mooie lange wandelingen met hun huisdier. Ik ben dan ook heel dankbaar dat we die functie weer kunnen herstellen met operatieve ingrepen.

2. Je hebt je vooral binnen de praktijk ontwikkeld, met intensieve begeleiding en veel meekijken en meedoen. Kun je ons meenemen in jouw groeitraject van de eerste operaties tot waar je nu staat?
De eerste operaties op het gebied van orthopedie heb ik vooral mogen assisteren. Assisteren is een belangrijke stap om uiteindelijk de operaties zelf te kunnen uitvoeren. Elk dier, elke aandoening en elke operatie is weer anders. 
Vervolgens heb ik cursussen gevolgd om de eerste stappen binnen de orthopedische chirurgie te maken. Die operaties heb ik daarna samen met Michel Willems mogen uitvoeren in assisterende rol. Daarna heb ik de operaties zelf uitgevoerd onder toezicht van Michel Willems en uiteindelijk volledig zelfstandig. 
De meer specialistische operaties zoals TPLO en botbreuken hebben we op dezelfde manier aangepakt. Hierdoor is het dit jaar dan ook gelukt om de TPLO operaties zelfstandig uit te voeren. 

Afbeelding

3. Hoe heb je de begeleiding door je collega-orthopeed en het team ervaren, en wat maakte daarin voor jou het verschil?
Ik heb heel veel steun en ondersteuning gekregen binnen het team orthopedie. De collega orthopeed Michel Willems heeft veel geduld en heeft veel tijd gespendeerd aan het opleiden van mij. Dit heb ik als zeer waardevol ervaren en maakt dat dit een goede leeromgeving is. Ook de paraveterinairen die het team orthopedie compleet maken, zijn van onschatbare waarde. Zij maken dat wij dit werk kunnen doen en dat waardeer ik enorm.

4. Het moment waarop je voor het eerst zelfstandig knie-operaties en fracturen uitvoerde is een grote stap. Wat vond je daarin het spannendst en hoe heb je dat overwonnen?
Het is altijd spannend om een eerste stap te maken. Toch voelde het niet als een eerste stap omdat we er lang naartoe gewerkt hebben. Als je eenmaal aan de operatie begint dan is de focus optimaal en doen randzaken op dat moment er niet toe. Je voert de handeling uit die je vaak onder toezicht heb mogen doen, zo goed als je kan. 

5. Nu je deze ontwikkeling hebt doorgemaakt en zelfstandig opereert: wat geeft jou de meeste voldoening in de orthopedie en waar kijk je nog naar uit om verder in te groeien?
De meeste voldoening haal ik eigenlijk pas op het moment dat de eigenaar en het huisdier vrolijk en klachtenvrij bij de laatste post-operatieve controle komen. Dan kan ik tevreden zijn met de handeling die ik uitgevoerd heb. Een geslaagd resultaat durf ik het pas te noemen als het dier er beter van geworden is.
Er zijn nog tal van operaties binnen de orthopedie die ik zou willen leren. Er is uitdaging genoeg die ik graag aanpak.