De Welsh Gorgi Claire die niet kon plassen...

Tijdens de avonddienst van onze dierenarts Renee van de Ven belde de familie Willems uit Valkenburg voor hun Welsh Corgi Claire. Claire is een fit teefje voor haar leeftijd van ruim 10 jaar maar heeft sinds 1,5 dag flinke problemen. Claire hijgt veel en lijkt wat benauwd, ze voelt zich duidelijk niet lekker. Daarnaast is het de familie opgevallen dat Claire steeds probeert te gaan plassen maar dat er geen urine komt. De eigen dierenarts van Claire is op vakantie en de vervangend dierenarts heeft röntgenfoto's gemaakt maar kon geen aanvullend onderzoek verrichten. Daarom nam mevrouw Willems contact op met ons en mochten ze direct naar de kliniek in Echt gekomen.

Bij lichamelijk onderzoek was direct duidelijk dat Claire continu persdrang had, zij probeerde steeds opnieuw weer om te plassen maar het lukte niet. Overig lichamelijk onderzoek leverde geen bijzonderheden op behalve dat de buik van Claire enorm dik was en Claire erg uitgeput was door het persen. Dit samen wijst op een blokkade van de afvoerende urineweg. Wanneer een dier zijn urine niet kwijt raakt vult de blaas zich met steeds meer urine en zwelt enorm op. Uiteindelijk rekt de blaas zo ver op dat deze kan knappen. Daarnaast kunnen de nieren hun urine niet meer kwijt en kan dit proces ook leiden tot nierfalen.

We hebben direct alles in gereedheid gebracht om een katheter te kunnen plaatsen bij Claire en eventueel met de echo verder onderzoek te kunnen doen naar de oorzaak. Claire werd in staande positie op tafel gezet en vastgehouden door meneer Willems en assistente Fleur die inmiddels ook was opgetrommeld. Het katheteriseren van een teefje is veel lastiger dan een reu en een paar extra helpende handen is daarbij erg wenselijk. Met de vinger wordt via de vagina van de hond gezocht naar de opening van de plasbuis. Echter, toen de dierenarts met haar vinger de plasbuis voelde was gelijk duidelijk wat het probleem was. Na enige massage van de plasbuis lag er een heel kiezelpad en een grote blaassteen op de tafel. Er zat dus een heel rijtje blaasstenen vast in de plasbuis van Claire. Nadat deze steentjes verwijderd waren volgde er een klein beetje bloederige urine, maar helaas was dit lang niet alle urine die er in de blaas zat. Er zat nog een steen klem precies op het uiteinde van de plasbuis. Er werd geprobeerd mbv spierverslappers en veel glijmiddel de steen uit de plasbuis te masseren. Dit moet erg voorzichtig gebeuren om geen beschadiging van de plasbuis te veroorzaken. Helaas lukte deze poging niet. Besloten werd om over te gaan naar plan B. Met behulp van de katheter hebben we geprobeerd de steen voorzichtig terug te duwen naar de blaas en dit lukte! Er stroomde een enorme hoeveelheid urine over de behandeltafel en Claire slaakte een enorme zucht van opluchting. Ondanks dat het een heel onprettige en pijnlijke procedure was bleef Claire al die tijd doodstil en braaf staan zodat wij ons werk konden doen. De katheter werd opgeschoven tot in de blaas en vastgehecht zodat de uitweg voor de urine in ieder geval verzekerd bleef. Omdat we wilden weten hoeveel stenen er nog in de blaas aanwezig waren, hebben we de röntgenfoto van de blaas nog eens herhaald.
Bij de rode pijl ziet u de katheter in de blaas en bij de blauwe pijl ziet u het restant aan blaasstenen in de blaas.

Deze steentjes moesten operatief worden verwijderd. De katheter zou blijven zitten en Claire zou de volgende dag geopereerd worden. Vervolgens hebben we nog een bloedonderzoek gedaan om te controleren hoe het met de nieren van Claire gesteld was. Door de obstructie lopen de nieren ook vaak een beschadiging op. Dit was helaas ook bij Claire het geval. Gelukkig zien we meestal dat wanneer de blokkade is opgelost de nieren zich vrij snel herstellen.

Claire ging met haar baasjes naar huis om goed uit te rusten en werd de volgende ochtend opgenomen voor operatie. Er werd een infuus geplaast om de nieren te spoelen en wat te ontlasten tijdens de narcose.

Dokter Winkelmolen heeft via een snede in de buikwand de buik geopend. Vrij achterin de buik vinden we de blaas. De blaas van Claire had helaas een erg donker paarse kleur. Dit duidt op ernstig trauma van de blaas veroorzaakt door de ontsteking die heerst in de blaas t.g.v. de blaasstenen, daarbij de enorme persdrang en continue druk op de blaas door de blokkade. De steentjes zijn via een kleine snede in de blaas verwijderd. Vervolgens is de blaas dichtgehecht en daarna de buik. Besloten is om de katheter een aantal dagen te laten zitten zodat de urine gemakkelijk zonder veel druk de blaas uit kan lopen, in de hoop dat de blaas wat meer rust heeft om te genezen. Nu was het afwachten hoe ernstig de beschadiging van de blaas zou zijn, of het allemaal netjes zou herstellen en of Claire er geen restverschijnselen, zoals incontinentie, aan over zou houden...

Links ziet u de paars verkleurde blaas en rechts ziet u de blaasstenen.

Claire is goed wakker geworden uit de narcose en nog 1 nachtje bij ons op de kliniek gebleven om haar nieren nog even extra te laten herstellen. De volgende dag zijn de nierwaardes in het bloed nogmaals gecontroleerd en deze waren goed hersteld! Hieronder ziet u Claire in de opname.

Claire mocht weer opgehaald worden door haar baasjes om thuis verder bij te komen. Inmiddels gaat het weer redelijk goed met Claire! Ze is bijna weer de oude en lijkt er gelukkig niets aan over te houden. Komt deze sterke Corgi dame toch weer op haar 4 korte pootjes terecht.....